Parkinson hastalýðý 1817’de Ýngiliz hekim James Parkinson tarafýndan tanýmlanmýþtýr. Takip eden yýllarda hastalýðýn klinik bulgularý daha iyi anlaþýlmýþtýr. Levo-dopa ile ilk tedavi denemeleri 1960’larda baþlamýþtýr. Ancak farmakolojik özellikleri daha iyi tanýnan levo-dopa yýllar içinde yerini dopamine agonistlerine ve MAO-B enzim engelleyici ilaçlara býrakmýþtýr.

Ancak þunu da unutmamak gerekir ki tedavide en etkili ilaç levo- dopadýr. Emilim problemleri ve dopamine reseptörlerini (alýcý- almaçlarý) kýsa ve sýk sýk uyardýðý için zaman içinde istenmeyen yan etkilere neden olmaktadýr.  Dopamn agonisti olan ilaçlar bu olumsuz etkileri olmamalarýna ragmen bulgularý düzeltmek konusunda levo-dopa kadar etkili deðillerdir.

Parkinson hastalýðýnda tedavisi hastanýn yaþýna, eþlik eden diayabet ve tansiyon gibi hastalýklarýn durumuna ve zihinsel iþlevlerin etkilenimine göre belirlenir. Tedavide amaç hastanýn günlük yaþam aktivitelerini baðýmsýz yapmasýný saðlamaktýr. Tedavide kullanýlan ilaçlardan bir grubu hastalýðýn ilerlemesini yavaþlatma özelliði de taþýmaktadýrlar.

 

PARKÝNSON HASTALIÐINDA HER HASTANIN TEDAVÝSÝ KENDÝSÝNE ÖZELDÝR. YANÝ BAÞKA HASTAYA ÝYÝ GELEN BÝR ÝLAÇ VEYA ÝLAÇLAR SÝZDE BENZER ETKÝ GÖSTERMEYEBÝLÝR. HATTA YAN ETKÝ YAPABÝLÝR. BU NEDENLE DOKTORUNUZLA TAM BÝR EKÝP OLUÞTURMALI VE 3-4 AY ARAYLA KONTROLE GÝTMELÝSÝNÝZ.