Günümüz kadýnlarýnýn en büyük problemlerinden biri evi ile iþi arasýnda sýkýþýp kalmalarýdýr. Kadýnlarýn, anne kimlikleriyle iþ kadýný kimlikleri arasýnda bocalarken hissettiði suçluluk duygusu, kýzlara anneliðin ‘kutsal’ bir görev olduðunun aþýlanmasý ile baþlamaktadýr. Bu ‘Kutsal Anne Miti’ ile hareket eden kadýnlar bir süre sonra çocuðunun her istediðini yapmak, sürekli çocuðuna bir þeyler almak, eve geldikten sonra bütün zamanýný çocuðuyla geçirmeye çalýþmak gibi hatalarla ‘suçluluðunu telafi etme isteði’ni karþýlamaya çalýþýrlar. Hâlbuki çalýþan annelerin bu konuda suçlu hissetmeleri gereksizdir.

Yapýlan araþtýrmalarda, çalýþan anne’nin çocuðuyla yaþadýðý problemlerin sebebinin anne’nin çalýþýyor olmasýndan kaynaklanmadýðýný doðrulamaktadýr. Bu çatýþmalarýn nedeni, çoðunlukla kaygýlý annelerin hatalý davranýþlarýnýn sonuçlarýdýr. Ayrýca çocuðun annesi dýþýnda baþka insanlarla (anneanne, babaanne, abla, dadý vs. ) da iletiþim halinde olmasý geliþimi açýsýndan da oldukça yararlýdýr. Bu iletiþimin sürekliliði de güven hissini ve iletiþim gücünü kuvvetlendirmektedir. Dolayýsýyla profesyonel bir bakýcý ya da aileden birinin desteði alýnabilir.

Anne’nin çalýþýyor olmasýndan dolayý bir süre çocuðundan ayrý kalmasý, onunla geçireceði zamanýnda deðerini arttýrmaktadýr. Çalýþan anne olmak yetersiz anne olmak anlamýna gelmemektedir. Önemli olan çocuk ile geçirilen zamanýn azlýðý ya da çokluðu deðil kalitesidir. Birlikte nitelikli ve eðlenceli zaman geçirmek, çocuðun geliþimine katký saðlar ve doyurucudur. Yoðun ve yorucu bir iþ gününün ardýndan birlikte programlanarak ve bu programa uyularak geçirilecek bir zaman dilimi oluþturmak, bu süre boyunca yalnýzca çocukla ilgilenmek gerekir. Örneðin birlikte oyun oynamak, sohbet etmek, ev iþi yapmak ya da en azýndan uykudan önce bir masal okumak yararlýdýr. Dolayýsýyla anne “iyi ve yeterli bir anne tüm zamanýný çocuðuna vermelidir” inancýndan vazgeçmelidir. Onun yerine “iyi niyetli ve yeterliyim” inancýný benimsemelidir. Her þeyi doðru ve mükemmel yapma olasýlýðý yoktur. Bu mutluluk veren küçük anlarý kaçýrmaya ya da ihmallere sebebiyet verebilir.

Ayrýca annenin elinden gelen her þeyi yapmasý bile bazen çocuðu mutlu etmeyebilir. Bu durum onun isteklerini karþýlayamadýðý, ihmal ettiði anlamýna gelmemektedir. Bilakis her isteðine kolayca ulaþan çocuk mutlu olamaz. Ýsteklerine çaba göstererek baþarýya ulaþma hazzýný, küçük yaþlardan kazanmalýdýr. Böylece çocuðun özgüveni de geliþecektir. Anne çocuk ile elinden gelenin en iyisini yaptýðý yönünde duygu ve düþüncelerini paylaþmalý ve mutlu olmanýn büyük ölçüde kendisine baðlý olduðunu anlatmalýdýr.

Ancak, çocuk geliþiminde 0-3 yaþ dönemi anne ile çocuðun bað kurabilmesi açýsýndan önemli bir dönemdir. Bu dönemde anne çocukla ilgilenmeli, çocuðun gereksinimlerini karþýlamalý, onunla ilgili kararlarý vermelidir. Anne çalýþmak zorundaysa çocuk 6 aylýk olana kadar çocuðun bakýmýný kendi vermeli, evden ayrýlsa bile çocukla ilgili tüm kararlar ona ait olmalýdýr. Ayný zamanda babanýn da varlýðý önem teþkil eder. Kadýnlarýn doðasýnda“annelik içgüdüsü” yer alýr ancak erkeklerin doðasýnda “ baba olmak” ile ilgili bir kavram yer almamaktadýr. Erkek baba olmayý yaþayarak, deneyimleyerek öðrenir. Dolayýsýyla babanýn da hem eþine destek olmak hem de çocukla bir bað kurabilmek için sadece maddi anlamda deðil manevi desteðini de esirgememelidir. Zira, çocuk için anne þefkati, baba ise gücü temsil eder.

• 0-3 yaþ anne ile çocuðun arasýnda baðýn oluþtuðu dönemdir. Bu dönemde anne’nin çocukla ilgili kararlarý vermesi gereklidir. Baba’nýn desteði de önemlidir.

• Çocuðun anne ve baba dýþýnda baþka insanlarla da iletiþim kurabilmesi önemlidir.

• Önemli olan çocukla geçirilen zamanýn nitelikli olmasý ve sadece ona ait olmasýdýr.

• Anne mükemmel olmaya çalýþmamalýdýr. Suçluluk hissinden dolayý çocuðun her istediðini yapmaya çalýþmasý doðru deðildir.

Psikolojik Danýþman

Günümüz kadýnlarýnýn en büyük problemlerinden biri evi ile iþi arasýnda sýkýþýp kalmalarýdýr. Kadýnlarýn, anne kimlikleriyle iþ kadýný kimlikleri arasýnda bocalarken hissettiði suçluluk duygusu, kýzlara anneliðin ‘kutsal’ bir görev olduðunun aþýlanmasý ile baþlamaktadýr. Bu ‘Kutsal Anne Miti’ ile hareket eden kadýnlar bir süre sonra çocuðunun her istediðini yapmak, sürekli çocuðuna bir þeyler almak, eve geldikten sonra bütün zamanýný çocuðuyla geçirmeye çalýþmak gibi hatalarla ‘suçluluðunu telafi etme isteði’ni karþýlamaya çalýþýrlar. Hâlbuki çalýþan annelerin bu konuda suçlu hissetmeleri gereksizdir.

Yapýlan araþtýrmalarda, çalýþan anne’nin çocuðuyla yaþadýðý problemlerin sebebinin anne’nin çalýþýyor olmasýndan kaynaklanmadýðýný doðrulamaktadýr. Bu çatýþmalarýn nedeni, çoðunlukla kaygýlý annelerin hatalý davranýþlarýnýn sonuçlarýdýr. Ayrýca çocuðun annesi dýþýnda baþka insanlarla (anneanne, babaanne, abla, dadý vs. ) da iletiþim halinde olmasý geliþimi açýsýndan da oldukça yararlýdýr. Bu iletiþimin sürekliliði de güven hissini ve iletiþim gücünü kuvvetlendirmektedir. Dolayýsýyla profesyonel bir bakýcý ya da aileden birinin desteði alýnabilir.

Anne’nin çalýþýyor olmasýndan dolayý bir süre çocuðundan ayrý kalmasý, onunla geçireceði zamanýnda deðerini arttýrmaktadýr. Çalýþan anne olmak yetersiz anne olmak anlamýna gelmemektedir. Önemli olan çocuk ile geçirilen zamanýn azlýðý ya da çokluðu deðil kalitesidir. Birlikte nitelikli ve eðlenceli zaman geçirmek, çocuðun geliþimine katký saðlar ve doyurucudur. Yoðun ve yorucu bir iþ gününün ardýndan birlikte programlanarak ve bu programa uyularak geçirilecek bir zaman dilimi oluþturmak, bu süre boyunca yalnýzca çocukla ilgilenmek gerekir. Örneðin birlikte oyun oynamak, sohbet etmek, ev iþi yapmak ya da en azýndan uykudan önce bir masal okumak yararlýdýr. Dolayýsýyla anne “iyi ve yeterli bir anne tüm zamanýný çocuðuna vermelidir” inancýndan vazgeçmelidir. Onun yerine “iyi niyetli ve yeterliyim” inancýný benimsemelidir. Her þeyi doðru ve mükemmel yapma olasýlýðý yoktur. Bu mutluluk veren küçük anlarý kaçýrmaya ya da ihmallere sebebiyet verebilir.

Ayrýca annenin elinden gelen her þeyi yapmasý bile bazen çocuðu mutlu etmeyebilir. Bu durum onun isteklerini karþýlayamadýðý, ihmal ettiði anlamýna gelmemektedir. Bilakis her isteðine kolayca ulaþan çocuk mutlu olamaz. Ýsteklerine çaba göstererek baþarýya ulaþma hazzýný, küçük yaþlardan kazanmalýdýr. Böylece çocuðun özgüveni de geliþecektir. Anne çocuk ile elinden gelenin en iyisini yaptýðý yönünde duygu ve düþüncelerini paylaþmalý ve mutlu olmanýn büyük ölçüde kendisine baðlý olduðunu anlatmalýdýr.

Ancak, çocuk geliþiminde 0-3 yaþ dönemi anne ile çocuðun bað kurabilmesi açýsýndan önemli bir dönemdir. Bu dönemde anne çocukla ilgilenmeli, çocuðun gereksinimlerini karþýlamalý, onunla ilgili kararlarý vermelidir. Anne çalýþmak zorundaysa çocuk 6 aylýk olana kadar çocuðun bakýmýný kendi vermeli, evden ayrýlsa bile çocukla ilgili tüm kararlar ona ait olmalýdýr. Ayný zamanda babanýn da varlýðý önem teþkil eder. Kadýnlarýn doðasýnda“annelik içgüdüsü” yer alýr ancak erkeklerin doðasýnda “ baba olmak” ile ilgili bir kavram yer almamaktadýr. Erkek baba olmayý yaþayarak, deneyimleyerek öðrenir. Dolayýsýyla babanýn da hem eþine destek olmak hem de çocukla bir bað kurabilmek için sadece maddi anlamda deðil manevi desteðini de esirgememelidir. Zira, çocuk için anne þefkati, baba ise gücü temsil eder.

• 0-3 yaþ anne ile çocuðun arasýnda baðýn oluþtuðu dönemdir. Bu dönemde anne’nin çocukla ilgili kararlarý vermesi gereklidir. Baba’nýn desteði de önemlidir.

• Çocuðun anne ve baba dýþýnda baþka insanlarla da iletiþim kurabilmesi önemlidir.

• Önemli olan çocukla geçirilen zamanýn nitelikli olmasý ve sadece ona ait olmasýdýr.

• Anne mükemmel olmaya çalýþmamalýdýr. Suçluluk hissinden dolayý çocuðun her istediðini yapmaya çalýþmasý doðru deðildir.

Psikolojik Danýþman