x
Genel Bilgiler
x
x
x
x
x
Bazen öyle anlar gelir ki içinde bulunulan duygularý tanýmlamak imkansýz hale gelir. Bazen insan öfkeden boðulur ancak neye öfkelendiðini bilemeyebilir. Ýçinden sadece daðýtýp yok etmek, kýrýp parçalamak geçer. Bu, kadýnlara ve erkeklere göre farklýlýk gösterebilir. Toplumsal olarak bilinen ve yaygýn olan kaný, erkeklerin daha öfkeyle hareket ettiði, saldýrgan davranýþlar sergilediði, kadýnlarýn ise baþ edemedikleri ya da ne olduðunu bilmedikleri durumlar karþýsýnda aðlama reaksiyonu ve/ya çaresizlik içinde bekleme tepkisi verdikleri yönündedir. Bu durumun doðru olmasý mümkün ancak yaþanan durumlarý açýklamaya her zaman yeterli deðildir. Þöyle ki, erkekler de çaresizlik hissedebilir ve aðlamak isteyebilirler. Ama yerleþik toplum düzeninde, ki bu toplum düzenini baðlý bulunulan aileden tutun da içinde yaþanýlan çevreye, örfe, geleneklere dek her þey etkilemektedir, erkeklere içlerindeki çaresizlik duygularýný aðlayarak ifade etmelerine olanak verilmez; þarkýlarýmýzda bile yer edinmiþtir ya: “erkekler aðlamaz”. Oysa ne acý verici bir þeydir bir insanýn (erkek ya da kadýn, hiç fark etmez) içinden geldiðinde doyasýya aðlayamamasý. Bu durum, toplumun erkeklere yönelik acýmasýz bir baskýsýdýr. Çocukken aðlayabilen erkekler, her ne oluyorsa yetiþkinliðe doðru adým attýkça (ki buna ilk ergenlik dönemi de dahil) aðlayabilme özgürlüðünden feragat etmektedirler.
Kadýnlara yönelik deðiþik bir acýmasýz toplum baskýsý ise, kadýnlarýn yapabilecekleri halde bir þeyleri yapamayacak kadar zayýf, güçsüz, çaresiz bir konumda deðerlendirilmesi, yanýnda bir “erkeði” olmadýkça dýþ dünyayla baþ edemeyeceði kanýsýnýn uyandýrýlmasý þeklinde gerçekleþir. Bunun bir diðer formu da, kendilerinin de en az erkekler kadar bir þeylerin altýndan kalkabileceklerini ispatlamýþ kadýnlara yönelik ön yargýlarda izlenir: “erkek gibi kadýn.” Bütün bunlarýn hepsi, aslýnda toplumsal sayýltýlar olarak kalabilecekken, kendini gerçekleþtiren kehanet gibi sürekli olarak nesilden nesile aktarýlan ve ayný zamanda doðru olarak aktarýlýp deneyimlenen olgular halini almaya baþlar. Erkekler, aðlamamaya, zayýf yanlarýný göstermemeye, güçsüz hissederlerse kendilerini suçlamaya; kadýnlar ise kendilerini bir erkek partnerleri olmayýnca yalnýz, çaresiz ve savunmasýz hissetmeye; eðer bir þeylerin üstesinden gelebilirler ise “erkek gibi” hissetmeye baþlarlar; bu meyanda erkek gibi olmak, kadýnlara da erkeklere de gerçekte olduklarýndan daha fazlasýný olmayý zorunlu kýlan bir kýlýf halini alýr. Erkekler kýraathanelerde, futbol sahalarýnda, trafikte, gösterilerde “erkek gibi” davranmalýdýrlar; edebiyatla, sinema ya da tiyatroyla ilgileniyorsa, dans ediyorsa vb. erkekliklerinden bir þeyler kaybetmiþ sayýlýrlar. Kadýnlar da erkeklerin ilgi alaný sayýlan bilimlerden, spor alanlarýndan ya da diðer çalýþma alanlarýndan nasýlsa anlamayacaklarýndan hiç oralara yönelmezler bile; onlar erkek iþidir çünkü.
Peki hiç düþündünüz mü sizi çeþitli sýfatlarla nitelendiren insanlar da aslýnda ayný þeyleri hissetmelerine raðmen neden kendi hislerini, yaþantýlarýný sanki kendileri yaþamýyorlarmýþçasýna dýþsallaþtýrýrlar? Ve siz neden her seferinde size yöneltilen bu eleþtirileri üzerinize aldýðýnýzýn farkýna varmadan öfkelenir, kýrýlýr, hayata küsersiniz? Oysa sistem bir fasit döngü halini almýþtýr bile, kadýnlara ve erkeklere yine yüklenilen “yapýlmalý ve yapýlmamalýlar” listeleri, bunlara karþý geldiði varsayýlan kiþilere yöneltilen eleþtiriler, eleþtirilen kiþilerin sebebini algýlayamasalar da yaþadýklarý öfke, üzüntü, dýþlanmýþlýk hisleri, onlarýn da farkýna varmadan ayný sistemi ve hisleri baþkalarýna yöneltmesi þeklinde kendini doðrular durur.