Sinüs Lift Nedir? Sinüs Lifting Nedir? Sinüs Greftleme Operasyon Tekniði Nedir?
Güncelleme: 24.08.2009
Genel Bilgiler
Üst çene kemiði yani maxilla’nýn sað ve sol bölümlerinin içersinde “sinüs” adý verilen boþluklar bulunur. Bu sinüs boþluklarýnýn kafatasý kemiklerinin aðýrlýðýný azaltmak gibi bir ana görevi, diðer yandan konuþmada ses dalgalarýnýn rezonansýný saðlamak ve nefes alýnan havayý kýsmen temizlemek gibi görevleri vardýr. Bu boþluklar özellikle diþ kayýplarýndan sonra hava basýncý etkisi ile hacmen geniþleyebilirler. Bu da sinüs altýnda kalan diþsiz bölgelere implant yapýlmasýný engelleyebilir. Bu zorluðu aþmak için sinüs boþluklarýnýn kemik veya kemiðe dönüþen malzemeler ile doldurulmasý tekniði, diðer adlarý ile sinüs lift, sinüs lifting, sinüs grafting operasyonlarý geliþtirilmiþtir. Sinüs greftleme tekniði 1977’de Tatum tarafýndan ortaya atýldýðýnda amaç hareketli protez yapýmýna izin vermeyecek kadar aþaðý sarkmýþ olan üstçenenin sinüs boþluðunu doldurup daha sonra aðýz (kret) tarafýndan yüksekliði indirgeyerek yapýlacak proteze yer temini idi. Sinüs greftleme daha sonra diþsiz alanda implant uygulanabilmesi için de kullanýlmaya baþlandý ve günümüzde yaygýn olarak bu amaçla uygulanýlmaktadýr. Bu ilk geliþtirilen teknikte giriþ penceresi alveol kreti tepesinden yapýlmaktaydý. Ayný araþtýrýcý 1986’da tekniði modifiye ederek sinüs yan duvarýný kullandý. Konvansiyonel hale gelen bu iþlem biçiminde oval ya da diktörgen pencere dizaynlarý uygulanmaktadýr. Ýlk dönemlerde kortikal duvar dýþarý çýkartýlýrken daha sonralarý membran ile birlikte içeri kývrýlmasý daha yaygýnlaþmýþtýr. Bir diðer yaklaþýmda ise alt ve yan osteotomilerden sonra apikalde delikler açýlmakta ve pencere içeri doðru kýrýlmaktadýr. Farklý yaklaþýmlarýn ortak noktasý, görüþ alanýný yeterli kýlmak için pencere kenar boyutlarýnýn 10mm ve üzerinde segmental osteotomi ile þekillendirilmesidir. Geniþ pencere açýklýðýnýn membran ile örtülmesinin greft açýsýndan daha koruyucu olduðu bilinmektedir.
Geliþtirdiðim modifiye teknikte ise pencere açmak yerine sinüs elevatörlerinin kullanýmýna uygun yaklaþýk 4mm çapýnda dar bir kemik perforasyonu gerçekleþtirildikten sonra membran elevasyonu yapýlmaktadýr. Açýklýk pencereden ziyade dar çaplý bir gemi lumbozunu andýrdýðý için bu iþleme “lumboz tekniði” adý verilmiþtir. Bu modifiye teknikte elevasyon ve greft materyalinin taþýnýp kondanse edilmesi aþamalarýnýn normal metodda olduðu gibi gerçekleþtirilebildiði görülmüþtür. Sonuçta, lumboz tekniðinde kýsa operasyon zamaný, daha az kemik kaldýrýlmasý, membran kullanýmýna gerek kalmamasý (YKR), post-operatif ödemin az olmasý avantaj; operasyon alanýnýn tam olarak görülmemesi dezavantaj olarak karþýmýza çýkmaktadýr.
Sinüs greftleme operasyonlarýnda hastanýn kendi kemiði (otojen greft) ya da kemiðe dönüþebilen malzemeler (biyomateryaller) kullanýlabilmektedirler. Biyomateryaller, sentetik olarak üretilen kalsiyum-fosfat bileþikleri (Hidroksilapatit, Trikalsiyum Fosfat), mercanlardan elde edilenler, cam esaslý olanlar, hayvan (sýðýr-domuz) veya insan kaynaklý olanlar olmak üzere geniþ bir kaynak çeþitliliði gösterirler. Bu malzemelerden hangisinin en iyisi olduðu sorusuna yanýt olarak greftler içersinde insanýn kendi dokusunun (otojen greft) her zaman en verimli olan olduðunu söylemek mümkündür. Ancak yapýlan çalýþmalar operasyon tekniði doðru uygulandýðýnda bütün malzemelerin benzer sonuçlar verdiðini göstermiþlerdir. Günümüzde dünyada genel yaklaþým bu iþlem için gerekli olan greft hacmi her sinüs için yaklaþýk 2-3 cm3 olduðundan hastanýn vücudunun baþka bir bölgesinden kemik almak yerine sýðýr kaynaklý deproteinize-mineral greft (proteinden arýndýrýldýðý için hastalýk taþýma riski bulunmayan, mineral kýsmý ise insan kemiðinin kalsiyum ve fosfattan oluþan mineral komponentine benzeyen) kullanmak yönündedir. Hastanýn kendi kemiði ile sentetik greft karýþýmý da yaygýn olarak kullanýlmaktadýr. Ancak miktar eldesi güçlüðü sebebi ile sadece otojen greft kullanýmý yaygýn bir uygulama deðildir.
Sinüs greftleme iþleminden sonra genel uygulamada 6 aylýk bir iyileþme dönemi beklenerek yerleþtirilen greftin mineralize sert dokuya dönüþmesini beklemek yönündedir. Ancak son yýllarda iyileþme süresinin uzun tutulmasýnýn greftin atýl kalmasýndan dolayý bir hacim kaybýna (atrofi) ve erimeye (rezorbsiyon) yol açabileceði, bu nedenle 2-4 aylýk iyileþme periodunun daha verimli olduðu yönünde görüþler aðýrlýk kazanmaktadýr. Biz de kliniðimizde yaptýðýmýz çalýþmalarda iki aylýk iyileþme süreci sonunda yeterli sertlikte remineralize doku oluþtuðunu saptayarak, 2. aydan sonra implant yerleþtirmenin daha uygun olduðu görüþünü benimsedik. Baþarýlý bir sinüs lifting iþleminden sonra yapýlacak implant uygulamalarý rutin implantasyon yöntemlerinden farklýlýk göstermezler. Sinüs lifting iþlemi, üst çene arka diþler bölgesinde maksiler sinüsün geniþlemesinden dolayý yetersiz kemik hacmi bulunan vakalar için uygundur ve baþarýlý sonuçlarý bulunmaktadýr.
SONUÇ
Özetle, sinüs lifting iþlemi üst çene küçükazý ve büyük azý diþleri bölgesinde diþ eksiklikleri ile birlikte maksiler sinüs tabanýnýn sarkýk olup dikey yönde kemik yüksekliðinin 4mm’nin altýnda bulunduðu vakalarda sabit implant-üstü protez yapabilmek için sinüs boþluðunun kemiðe dönüþen malzemelerle doldurulmasýný içeren cerrahi bir yöntemdir. Uygulama basit bir cerrahi tekniðe sahiptir ve operasyon sonrasý dönem hastalar açýsýndan rahatlýkla tolere edilebilir niteliktedir. Cerrahi yöntem basit olmakla birlikte oldukça hassas çalýþýlmasýný gerektirmektedir.
What is Sinus Lift? What is Sinus Lifting? What is Maxillary Sinus Grafting Technique? Maxillary sinus grafting technique first described by Tatum in 1977, entrance was performed from alveolar crest side. He modified the technique in 1986 with opening preference from lateral sinus wall. Conventionally accepted such method includes oval or rectangular entrance window designs. In early times lateral cortical wall was moving to outside, later elevation of the membrane together with bony wall trough the inner sinus space became more popular. Another approach consist in fracture of upper border made by holes after osteotomies of the vertical and lower borders and translocation of the window wall through the sinus. The main point of those different approaches was to design lateral window borders by osteotomies up to 10mm to obtain enough visibility of the operation field. Membrane covering of the wide window entrance is protective for the graft material. In our technique sinus membrane was elevated after a little perforation about 4mm such a “porthole”, allowing the usage of sinus elevators was made instead of wide lateral opening. Sinus membrane elevation and grafting was made as in the conventional method. In conclusion the advantages of “porthole technique” were short operation time, less bony perforation, no need for membrane covering (GBR), less postoperative swelling; versus hard visibility of the operation field.