ben 15 yaþýndayým gerçekten bazen bazý þeyleri abartýp kendimi çok sýktýðýmý hissediyorum, özgürlüðümü kendi kendime kaybettiðimi düþünüyorum, kolay sinirleniyorum,sinirlendiðim insanlara kendimi savunamýyorum ,ifade edemiyorum zaman zaman, yatýlý okuyorum istemediðim insanlarla kalýyorum , þikayetlerimi belirtsem de beni anlamadýklarýný düþünüyorum , anlamak istemediklerini...
sinirlerimi hep içimde tutuyorum, benim için okulum çok önemli, bu sinirlerimin ders motivasyonunu etkilediðini düþünüyorum. kendimi yanlýz hissediyorum beni kimsenin olmayacaðýný düþünüyorum . ailemden baþka kimsenin beni sevmediðini düþünüyorum. yaþamayý seviyorum gülmeyi ama ciddi olduðum için bazýlarý 15 yaþýmda olduðumu düþünmüyor. korkmuyorum ama, sabretmekten baþka bir çare bulamýyorum. aileme anlatmýyorum aslýnda yüzümden anlýyorlar ama herþeyi içime attýðýmý onlar üzülsün istemiyorum. ama beni dinleyen insanlarý çok seviyorum. benim nasýl yol izlemem gerekir? ilerde baþarýlý bir psikolog olmak istiyorum kendi sorumlarýmdan yola çýkarak insanlara yardým eetmek istiyorum.. yardým???