Soru:

merhabalar, nasýl yazsam bilemiyorum, psikologa gitmeden önce size bir danýsmak istedim
erkek arkadasýmla ayný bölümdeydik gecen yýl mezun oldu, 3 yýldýr beraberiz. mezun olana kadar sürekli yanyanaydýk, 7 aydýr da uzakta... kpss’ye hazýrlanýyor þimdi...yoklugunu hiç kabullenemedim, maddi imkanlar dolayýsýyla sürekli görüþemiyoruz þimdi de.. gecen ay geldi 3 hafta kadar kaldý, en son gittiðinden beri sürekli kalbim sýkýsýyor, hiçbirþey ypmk istemiyorum, nefes lmkt zorluk cekiyorum, geceleri uyuymýyorum, dogru düzgün hiçbiþey yemiyorum... son senem bu yýl okulumun bitmesi lazým ama derslere gidemiyorum, bi türlü kafamý toparlayamýyorum, nunla beraber yaptýgýmýz herseyden, gittigimiz heryerden kacýyorum... öyle sacma sapan bi alýsamama tribi degil bu gercekten fiziksel olarak cok fazla etkileniyorum bu durumdan, hem ayrý kalmaya dayanamýyorm, hem vücudum iflas edecek artýk yemeden, uyumadan... finallerim felaketti zaten, bi türlü kafamý toparlayýp calýsamadým hiç bi derse... gelecege dair o kadar güzel hayallerim varken simdi nereredeyse hepsinden vazgetim diyebilirim, öyle umutsuzum ki, sanki bunda sonra basýma hiç güzel biþey gelmeyecekmiþ gibi hissediyorum... hayatýmý nasýl düzene sokabilirim tekrar? nasýl alýsabilirim, nasýl kabullenebilirim artýk yanýmda olmadýgýný? özellikle ailem cok tedirgin, maddi olanagý biz saglarýz böyle devam etmez gelsin yanýna falan demeye basladý benim tutucu oldugunu düþündüðüm ebeveynlerim.. erkek arkadasýmsa sürekli bi gün hep beraer olacagýmýzý biraz sabretmemiz gerektiðini söylüyor, onu da üzmek istemiyorum ama yapamýyorum ben, sabredemiyorum... her sabah uyandýgýmda bi yarým saatlik aglama rutinim oldu son bir aydýr, burda olmadýgý için her güne sinirli ve üzün baslýyorum...7 kilo verdim sadece bir ayda ve ben bundan hiç hosnut degilim, hiç böyle bi insan olmamýstým...o yanýmdayken hersey cok güzel, ama o yokken dünyanýn en karamsar, en mutsuz insanýna dönüþüyorum bi anda... ne yapmam gerekiyor benim :’( cok fazla yazdým üzgünüm... :$