SaglikDanis.com

NephrAmine Solüsyonu, yetiþkin ve çocuk üremik hastalarda, özellikle oral yoldan beslenmenin yapýlamadýðý ya da yetersiz kaldýðý durumlarda, diðer tedbirlerle birlikte, gerekli besinsel desteði saðlamak amacýyla kullanýlýr.

• Aðýr, düzeltilmemiþ elektrolit ve asit-baz dengesizliði olan hastalarda, 

• Hiperamonyemi durumlarýnda, 

• Dolaþan kan hacminin kritik düzeyin altýna düþtüðü hallerde, 

• Doðuþtan amino asit metabolizmasý bozukluklarýnda 

• Solüsyondaki bir ya da birkaç amino aside aþýrý duyarlý olan hastalarda NephrAmine kullanýlmamalýdýr.

Böbrek yetmezliðinde nütrisyonel tedavinin amacý, böbreklerin metabolik ürünleri dýþarý atma kapasitesini fazla aþmadan, vücuttaki protein sentezini saðlamak için, yeterli miktarda amino asit ve kalori vermek esasýna dayanýr.

Esansiyel amino asitlerle günde 3 gram azot ve yeterli miktarda kalori verilmesiyle stabil durumdaki kronik üremili hastalarýn çoðunda azot dengesi saðlanabilir. Aðýr ya da akut üremili hastalarda diyaliz uygulananlarda, azot gereksinimi daha yüksek olmakla birlikte, bu tür hastalarda sývý alýmýnýn sýnýrlý olmasý gereði ve glukoz tahammülsüzlüðü nedeniyle ilave azot saðlanamaz.

Azot dengesi ve günlük vücut tartýsý gibi hastanýn bireysel amino asit gereksinimini tayin etmeye yarayan alýþýlmýþ yöntemlerin üremik hastada uygulanýmý ve yorumlanmasý güçtür. Bu nedenle, dozajýn saptanmasýnda, hastanýn tolere edebileceði sývý, dekstroz ve azot miktarlarýyla tedaviye verdiði metabolik ve klinik cevap yol gösterici nitelik kazanýr.

Esansiyel amino asit infüzyonlarýyla, çoðu hastada, kanda üre azotunun artýþ hýzý azalýr.

Diyetle fazla protein alýmý ya da protein katabolizmasýnýn artýþý bu cevabý deðiþtirebilir.

Yetiþkinlerde doz: Genel olarak günde 250-500 ml NephrAmine Solüsyonu verilir. Bu miktar NephrAmine, hastaya 13.4-26.8 gram esansiyel amino asit içinde 1.6-3.2 gram azot saðlar.

Hastaya ayrýca yeterli miktarda kalori verilmelidir. Örneðin, 250 ml Nephr-Amine solüsyonu, 500 ml % 70’lik dekstroz solüsyonu ile karýþtýrýldýðýnda % 1.8 NephrAmine ve % 47 dekstroz içeren bir çözelti elde edilir. Bu karýþýmda, Kalori: azot oraný 744:1’dir.

Çocuklarda doz: Baþlangýçta, günlük toplam doz düþük olmalý ve yavaþça artýrýlmalýdýr. NephrAmine’in maksimum dozu günde kilo baþýna 1 gram esansiyel amino asitten fazla olmamalýdýr.

Bazý hastalara ilave elektrolit verilmesi gerekebilir. Seyretilmemiþ Nephr-Amine solüsyonunun litresinde 5 mEq sodyum vardýr.

Parenteral beslenmenin uzadýðý durumlarda (5 günden uzun) esansiyel yað asidi eksikliði oluþmamasý için amino asit solüsyonlarý ile yað emülsiyonlarýnýn beraberce kullanýmý da düþünülmelidir. Yað içermeyen total parenteral beslenmenin uzamasý durumunda, olasý bir esansiyel yað asidi eksikliðini erkenden farkedebilmek için serum lipid düzeyleri yakýndan izlenmelidir.

NephrAmine tedavisi sýrasýnda, hastalarýn serumunda yükselmiþ olan potasyum, fosfat ve magnezyum düzeyleri düþer. Yükselmiþ elektrolit düzeylerinin düþmesi bir çok hastada ve özellikle akut böbrek yetmezliðinde yararlý olmasýna raðmen bazý durumlarda tedaviyle elektrolitlerin aþýrý azalmasý görülebilir. Özellikle kalp aritmisi ve dijital toksisitesi gösteren hastalarda bu azalmýþ kan elektrolitlerinin yerine konmasý gerekebilir. Anüri ve oligüri dönemlerinde, elektrolitlerinin serum deðerleri normalin alt sýnýrýnda olsa bile, hastalara elektrolit verilirken dikkatli olmalýdýr.

Solüsyona katýlan elektrolitlerin geçimsizliði gözönünde tutulmalý, birbiriyle geçimsiz olduklarý bilinen kalsiyum ve fosfat yýðýnlarýnýn solüsyonda çökmemesi için bu iyonlar ayrý þiþelere katýlmalýdýr. Hiperkloremik ve diðer metabolik asidozlarda, bikarbonat prekürsörü olarak, sodyum ve potasyum asetat prekürsörleri katýlmalýdýr. Hastanýn günlük elektrolit alýmý hesaplanýrken, NephrAmine solüsyonunun elektrolit içeriði dikkate alýnmalýdýr.

Magnezyum ve fosfat dahil, serum elektrolitleri sýk sýk kontrol edilmelidir.

Amino asitlerle dekstrozun hipertonik karýþýmlarý, ucu vena cava superior’de bulunan bir santral ven kateteri aracýlýðýyla güvenilir bir biçimde, devamlý infüzyon þeklinde verilebilir. Baþlangýçta infüzyon hýzý yavaþ, genellikle saatte 20-30 ml dolayýnda olmalýdýr. Her 24 saatte bir, veriliþ hýzýnda saatte 10 ml’lik artýþlar yapýlýr ve maksimum saatte 60-100 ml’lik doza çýkýlýr.

Uygulanan doz, günlük planlanan miktarýn gerisinde kaldýðýnda, buna yetiþmeye çalýþýlmamalýdýr. Uygulama hýzý, hastanýn azot, sývý ve glukoz toleransýna göre düzenlenir.

Üremik hastalar ve özellikle diyaliz tedavisinde bulunanlar, sýklýkla glukozu tolere edemediklerinden, hiperglisemiyi önlemek için bunlara dýþarýdan ayrýca insülin verilmesi gerekebilir. Kanda glukoz düzeyleri sýk kontrol edilmelidir. Hipertonik dekstrozun ani kesilmesinden sonra meydana gelebilecek rebound hipoglisemiyi önlemek için % 5 dekstrozlu bir solüsyonla tedaviye devam edilmelidir.

Parenteral yoldan kullanýlacak ilaçlar, uygulanmadan önce içlerinde yabancý cisim bulunmasý ya da renk deðiþimi açýlarýndan incelenmelidir.

Parenteral sývý tedavisi sýrasýnda hastada aþýrý sývý ya da solüt yüklenmesi olursa, hastanýn durumu yeniden deðerlendirilerek uygun tedavi yapýlmalýdýr.

Ateþ yükselmesi, enjeksiyon yerinde enfeksiyon, enjeksiyon bölgesinden geniþleyen venöz tromboz ve flebit, solüsyonun damar dýþýna sýzmasý, hipervolemi ve allerjik reaksiyonlar.

Solüsyonla verilen iyonlardan birinin fazlalýðý veya eksikliðinden çeþitli belirtiler olabilir. Bu nedenle kan elektrolitleri sýk kontrol edilmelidir.

Aðýr mide-barsak kanamasý olan hastalarda, üremik olmayan süt çocuklarý ve küçük çocuklara esansiyel amino asit solüsyonlarýnýn uygulanýmý ya da önerilenden yüksek dozlarýn kullanýlmasý sonucu seyrek olarak hiperamonyemi olabileceði bildirilmiþtir. Böyle durumlarda, infüzyon kesildikten sonra, serumda yükselmiþ amonyak düzeyleri ve buna baðlý klinik tedaviler ortadan kalkar.

Fosfor eksikliði doku oksijenasyonunun bozulmasýna ve hemolitik anemiye yol açabilir. Kalsiyuma göre fazla fosfor verilmesi, hipokalsemiye baðlý olarak tetani, kramp ve adale eksitabilitesinin artýþýna yol açar.

Yan etki geliþtiðinde infüzyon hemen kesilmeli, hasta yeniden deðerlendirilmeli, uygun tedavi önlemleri alýnmalý ve gerekli görüldüðünde incelenebilmesi için artan sývý saklanmalýdýr.

Preparat antioksidan olarak sodyum bisülfit içermektedir.Sülfitler özellikle duyarlý kiþilerde anafilaksi dahil alerjik tipte reaksiyonlara yol açabilirler.Toplumdaki sülfite duyarlýlýk oraný bilinmemekle birlikte muhtemelen düþüktür. Sülfit duyarlýlýðý astýmlý kiþilerde astýmlý olmayan kiþilere göre daha fazladýr.

Parenteral beslenmeyi etkili ve güvenilir bir biçimde uygulayabilmek için, beslenme konusunda olduðu kadar, tedavi sýrasýnda geliþebilecek komplikasyonlarý tanýma ve tedavi etme konularýnda da yeterli bilgi ve deneyim gerekmektedir. Tedavinin izlenmesi sýrasýnda sýk laboratuvar tetkikleri ve klinik deðerlendirilmeler yapýlmalýdýr. Laboratuvar tetkiklerinde, kan þeker düzeyi, serum proteinleri, böbrek ve karaciðer fonksiyon testleri, elektrolit düzeyleri, hemogram, karbondioksit düzeyi, serum ozmolaritesi, kan kültürleri ve kandaki amonyak düzeyi yer almalýdýr.

NephrAmine, böbrek hastalarýnda, diyalizin ve genel olarak kabul görmüþ tedavilerin yerini alamaz.

Küçük çocuklarda, düþük doðum tartýlý süt çocuklarýnda, özellikle yüksek dozda NephrAmine uygulanýmý hiperamonyemiye yol açabilir.

NephrAmine ve hipertonik dekstrozla tedavi sýrasýnda kanda klinik yönden anlamlý, potasyum, fosfor ve magnezyum eksiklikleri meydana gelebilir. Böyle durumlarda eksiklikler saptanarak yerine konmalýdýr.

Belirgin karaciðer yetmezliði ve karaciðer komasý hastalarýna azot verilmesi, plazma amino asit deðerlerinde dengesizliðe, hiperamonyemiye ve santral sinir sistemi bozukluklarýna yol açabilir.

NephrAmine bu tür hastalarda dikkatle kullanýlmalýdýr.

Damar yolu ile uygulanan solüsyon tedavileri sýrasýnda, hastada sývý veya elektrolit yüklenmesi, buna baðlý olarak da, serum elektrolit yoðunluklarýnda dilüsyon, aþýrý sývý alýmý, akciðerde konjesyon ya da ödem geliþtirebilir. Dilüsyon riski, solüsyonlarýn elektrolit içeriði ile ters orantýlýdýr. Periferik ve pulmoner ödemle birlikte konjesyon durumlarýna yol açan solüt yüklenmesi ise, solüsyonlarýn elektrolit içeriði ile doðru orantýlýdýr. Uygulanacak amino asitler, hastanýn beslenme durumuna uygun konservatif dozlarda olmalýdýr. Birbiriyle geçimsiz olan ilaçlarýn ayný solüsyonda bulunmamasýna dikkat edilmelidir.

Uzun süreli parenteral beslenmelerde ya da hastanýn genel durumunu gerektirdiði durumlarda, sývý dengesi, elektrolit yoðunluðu asit-baz dengesindeki deðiþiklikleri saptamak için belirli aralýklarla klinik deðerlendirmeler ve laboratuvar tetkikleri yapýlmalýdýr.

Normal deðerlerden aþýrý sapmalar ek elektrolit suplemanlarýnýn kullanýlmasýný gerektirir. Böbrek yetmezliði hastalarýnda, birikmiþ ürenin vücutta yeniden utilize edilmesini saðlayabilmek için, bu hastalara, yeterli kaloriyle birlikte, minimal miktarlarda esansiyel amino asitler verilmeli, esansiyel olmayan azot alýmý ise ileri derecede kýsýtlanmalýdýr.

Metabolik yönden etkili, konsantre kalori kaynaðý olarak hipertonik dekstroz solüsyonlarýnýn kullanýlmasý uygundur.

Böbrek yetmezliði hastalarýnda sývý dengesi dikkatle izlenmeli ve özellikle kalp yetmezliðiyle birlikte bulunan durumlarda dolaþýmýn aþýrý yüklenmemesine dikkat edilmelidir.

Miyokart enfarktüslü hastalarda, daima amino asit solüsyonlarýyla birlikte dekstroz verilmelidir. Anoksik durumlarda, miyokart dokusu, serbest yað asitlerini utilize edemediðinden, enerji gereksinimini anaerobik olarak, glukojen ya da glukozdan saðlar.

Ýleri derecede hipertonik solüsyonlar, santral bir vene ve tercihen üst vena cava’ya yerleþtirilmiþ intravenöz bir kateterle verilmelidir.

Glukoz toleransý azalmýþ olan, diyabetik ya da prediyabetik hastalarla üremi hastalarýna, özellikle de bunlardan peritoneal diyaliz tedavisi görenlere, hipertonik dekstroz verilirken, özel bir dikkat gerekir. Bu hastalarda aðýr hiperglisemiyi önlemek için insülin uygulanmalýdýr.

Hastanýn utilize edebileceðinden daha hýzlý glukoz verilmesi hiperglisemi, koma ve ölüme yol açabilir. Karbonhidratsýz amino asit uygulanýmý kanda keton cisimlerinin artýþýna yol açabilir. Karbonhidrat verilerek ketoneminin düzeltilmesi mümkündür. Hipertonik dekstroz solüsyonu infüzyonunun ani kesilmesi rebound hipo-glisemiye yol açabilir.

NephrAmine solüsyonunda, ani ýsý deðiþiklikleri sýrasýnda, amino asitlerin geçici kristalizasyonu görülebilir. Þiþenin bir dakika kadar çalkalanmasýyla bu kristaller yeniden çözünür. Kristallerin çözünmediði solüsyonlar kullanýlmamalýdýr.

Solüsyona karýþtýrýlan ilave maddelerin bulunmasýna baðlý geçimsizliðin anlaþýlabilmesi için solüsyon bulanýklýk ve çökeltiler açýsýndan kontrol edilmelidir.

Yalnýzca berrak olan, þiþede çatlaklarý bulunmayan ve vakumu bozulmamýþ solüsyonlar kullanýlmalýdýr.

Gebelik Kategori C:NephrAmine Solüsyonu, gebe kadýnlarda kullanýlmamýþtýr. NephrAminesolüsyonu ile hayvan üreme çalýþmalarý yapýlmamýþtýr. 

Solüsyonu ancak kesin gerekli olduðunda ve baþka bir seçenek yoksa gebelere uygulanmalýdýr.

Santral venöz kateteri uygulanýmý, tekniðini ve kompikasyonlarýný bilen kiþiler tarafýnda yapýlmalýdýr.

Santral venöz beslenme, solüsyon hazýrlanmasý, uygulama ve hasta takibi iþlemleri dikkatle uygulandýðýnda önlenebilen ya da azaltýlabilen komplikasyonlara sahiptir.

Tüm bu iþlemler deneyimli kiþiler tarafýndan güncel týbbi bilgilere uygun olarak yapýlmalýdýr.

Bu tedavi yönteminin komplikasyonlarý, prospektüs bilgileri kapsamýnýn dýþýnda olmakla birlikte, aþaðýda güncel týp literatürlerinden derlenmiþ bir özet sunulmaktadýr.

Teknik: Santral venöz bir kateterin yerleþtirilmesi cerrahi bir iþlemdir. Santral vene çeþitli kateter yerleþtirme teknikleri ve komplikasyonlarý bilinmelidir. Kateter yerleþtirme tekniklerinin ayrýntýlarý týbbi literatürde bulunmaktadýr. Kateterin yeri, en iyi þekilde radyolojik kontrol ile saptanýr. Santral ven kateterlerinin yerleþtirilmesi tekniði ile ilgili komplikasyonlar arasýnda pnömotoraks, hemotoraks, hidrotoraks, arter ponksiyonu ve yýrtýlmasý, brakiyal pleksus zedelenmesi, kateterin yanlýþ yerleþtirilmesi, arteriyo-venöz fistül, flebit, tromboz, hava ve kateter embolisi bildirilmiþtir.

Septik: Santral venöz beslenme tedavisi sýrasýnda sepsis riski vardýr. Kontamine solüsyonlar ve infüzyon kateterleri enfeksiyon kaynaðý olabildiklerinden, solüsyonlarýn hazýrlanmasý, kateterlerin yerleþtirilmesi ve bakýmý aseptik koþullar altýnda yapýlmalýdýr.

Parenteral beslenme solüsyonlarý hazýrlandýktan sonra en kýsa sürede uygulanmalýdýr. Bekletmek gerekiyorsa, sadece çok kýsa bir süre için buzdolabýnda olmalýdýr. Tek bir þiþe ve set 24 saatten daha uzun bir süre takýlý kalmamalýdýr.

Santral venöz beslenme sýrasýnda geliþebilen sepsis tedavisi için týbbi literatür gözden geçirilmelidir. Tedavide özet olarak, uygulanan solüsyon ve setin yenileriyle deðiþtirilmesi, eski solüsyon ve setten bakteriyolojik kültür yapýlmasý önerilir. Sepsis devam eder ve baþka bir enfeksiyon kaynaðý saptanamazsa, venöz kateter çýkarýlmalý, ucundan kültür yapýlmalý, ateþ düþtükten sonra yenisi yerleþtirilmelidir.Spesifik olmayan, profilaktik antibiyotik tedavisi öðütlenmemektedir. Klinik deneyimlere göre, genellikle enfeksiyonunun primer kaynaðý olarak kateterler bulunmaktadýr.

Metabolik: Literatürde bildirilen metabolik komplikasyonlar þunlardýr;

Metabolik asidoz, hipofosfatemi, alkaloz, hiperglisemi ve glikozüri, ozmotik diürez ve dehidratasyon, yükselmiþ karaciðer enzimleri, hipo ve hipervitaminoz, elektrolit dengesizlikleri ve çocuklarda hiperamonyemi.

Bu komplikasyonlarý önlemek ya da en alt düzeye indirgeyebilmek için venöz beslenmenin özellikle ilk günlerinde sýk klinik ve laboratuvar deðerlendirmeleri yapýlmalýdýr.

Böbrek Yetmezliði Hastalarýnda Özel Olarak Dikkat Edilmesi Gereken Hususlar Böbrek yetmezliði hastalarýnda bulunan metabolik bozukluklar nedeniyle bu hastalarda laboratuvar kontrollerinin sýk yapýlmasý gerekir. Sýk rastlanan komplikasyonlardan olan hiperglisemi böbrek yetmezliðinde glikozüri olarak görülmez. Hastaya gerekli dekstroz ve insülini tayin edebilmek için, kan glukozuna sýk, bazen her 6 saatte bir bakýlmalýdýr. Baþarýlý bir tedavi sýrasýnda, serumdaki potasyum, fosfor ve magnezyum düzeyleri hýzla düþer. Gerektiðinde, bu iyonlardan eksilmiþ olanlarýný yerine koyulmalýdýr. Dijitalize hastalarda ya da kardiyak aritmi gösterenlerde, hipopotasemiden dikkatle kaçýnýlmalýdýr.

Pediyatrik Hastalarda Özel Olarak Dikkat Edilmesi Gereken Hususlar

Klinik deneylerin sýnýrlý olmasý nedeniyle, NephrAmine, pediyatrik hastalarda ve özellikle düþük doðum tartýlý çocuklarda büyük bir dikkatle uygulanmalýdýr.

Pediyatrik hastalar ve bunlardan özellikle aðýr beslenme bozukluðu gösterenler, sýk olarak, klinik ve laboratuvar kontrolleriyle izlenmeli, solüsyonun baþlangýçtaki günlük dozu düþük tutulmalý ve doz artýrýmý yavaþ yapýlmalýdýr.

Günde kilo baþýna 1 gram esansiyel amino asitten yukarý NephrAmine dozlarý kullanýlmamalýdýr.

Düþük doðum tartýlý ve sepsisli çocuklarda hipertonik dekstroz daha yüksek bir hiperglisemi riski taþýdýðýndan, bu çocuklarda kanda glukoz ölçümleri daha sýk yapýlmalýdýr.

NephrAmine’de arginin bulunmamasý, çocuklarda hiperamonyemi riskini artýrabilir.

Mannitol lityumun idrarla atýlan miktarýný arttýrdýðýndan, lityum tedavisi altýndaki hastalarda mannitol kullanýlacaðý zaman ilaca yanýtta azalma görülebilir.

Mannitol, elektrolit düzeyleri üzerinde oluþturduðu deðiþikliklere baðlý olarak laboratuar deðerlerini etkileyebilir. Kandaki inorganik fosfor düzeylerini belirlemek için yapýlan testleri etkileyebilir; düzeyler yüksek ya da düþük çýkabilir. Mannitol benzer þekilde kandaki etilen glikol düzeylerini belirlemek için yapýlan testleri de etkiler.

Bütün ilaçlarý çocuklarýn ulaþamayacaðý yerlerde saklayýnýz.

25°C’nin altýndaki oda sýcaklýðýnda orijinal ambalajý içinde saklayýnýz.

NephrAmine Solüsyonu, yetiþkin ve çocuk üremik hastalarda, özellikle oral yoldan beslenmenin yapýlamadýðý ya da yetersiz kaldýðý durumlarda, diðer tedbirlerle birlikte, gerekli besinsel desteði saðlamak amacýyla kullanýlýr.

• Aðýr, düzeltilmemiþ elektrolit ve asit-baz dengesizliði olan hastalarda, 

• Hiperamonyemi durumlarýnda, 

• Dolaþan kan hacminin kritik düzeyin altýna düþtüðü hallerde, 

• Doðuþtan amino asit metabolizmasý bozukluklarýnda 

• Solüsyondaki bir ya da birkaç amino aside aþýrý duyarlý olan hastalarda NephrAmine kullanýlmamalýdýr.

Ateþ yükselmesi, enjeksiyon yerinde enfeksiyon, enjeksiyon bölgesinden geniþleyen venöz tromboz ve flebit, solüsyonun damar dýþýna sýzmasý, hipervolemi ve allerjik reaksiyonlar.

Solüsyonla verilen iyonlardan birinin fazlalýðý veya eksikliðinden çeþitli belirtiler olabilir. Bu nedenle kan elektrolitleri sýk kontrol edilmelidir.

Aðýr mide-barsak kanamasý olan hastalarda, üremik olmayan süt çocuklarý ve küçük çocuklara esansiyel amino asit solüsyonlarýnýn uygulanýmý ya da önerilenden yüksek dozlarýn kullanýlmasý sonucu seyrek olarak hiperamonyemi olabileceði bildirilmiþtir. Böyle durumlarda, infüzyon kesildikten sonra, serumda yükselmiþ amonyak düzeyleri ve buna baðlý klinik tedaviler ortadan kalkar.

Fosfor eksikliði doku oksijenasyonunun bozulmasýna ve hemolitik anemiye yol açabilir. Kalsiyuma göre fazla fosfor verilmesi, hipokalsemiye baðlý olarak tetani, kramp ve adale eksitabilitesinin artýþýna yol açar.

Yan etki geliþtiðinde infüzyon hemen kesilmeli, hasta yeniden deðerlendirilmeli, uygun tedavi önlemleri alýnmalý ve gerekli görüldüðünde incelenebilmesi için artan sývý saklanmalýdýr.

Preparat antioksidan olarak sodyum bisülfit içermektedir.Sülfitler özellikle duyarlý kiþilerde anafilaksi dahil alerjik tipte reaksiyonlara yol açabilirler.Toplumdaki sülfite duyarlýlýk oraný bilinmemekle birlikte muhtemelen düþüktür. Sülfit duyarlýlýðý astýmlý kiþilerde astýmlý olmayan kiþilere göre daha fazladýr.

Parenteral beslenmeyi etkili ve güvenilir bir biçimde uygulayabilmek için, beslenme konusunda olduðu kadar, tedavi sýrasýnda geliþebilecek komplikasyonlarý tanýma ve tedavi etme konularýnda da yeterli bilgi ve deneyim gerekmektedir. Tedavinin izlenmesi sýrasýnda sýk laboratuvar tetkikleri ve klinik deðerlendirilmeler yapýlmalýdýr. Laboratuvar tetkiklerinde, kan þeker düzeyi, serum proteinleri, böbrek ve karaciðer fonksiyon testleri, elektrolit düzeyleri, hemogram, karbondioksit düzeyi, serum ozmolaritesi, kan kültürleri ve kandaki amonyak düzeyi yer almalýdýr.

NephrAmine, böbrek hastalarýnda, diyalizin ve genel olarak kabul görmüþ tedavilerin yerini alamaz.

Küçük çocuklarda, düþük doðum tartýlý süt çocuklarýnda, özellikle yüksek dozda NephrAmine uygulanýmý hiperamonyemiye yol açabilir.

NephrAmine ve hipertonik dekstrozla tedavi sýrasýnda kanda klinik yönden anlamlý, potasyum, fosfor ve magnezyum eksiklikleri meydana gelebilir. Böyle durumlarda eksiklikler saptanarak yerine konmalýdýr.

Belirgin karaciðer yetmezliði ve karaciðer komasý hastalarýna azot verilmesi, plazma amino asit deðerlerinde dengesizliðe, hiperamonyemiye ve santral sinir sistemi bozukluklarýna yol açabilir.

NephrAmine bu tür hastalarda dikkatle kullanýlmalýdýr.

Damar yolu ile uygulanan solüsyon tedavileri sýrasýnda, hastada sývý veya elektrolit yüklenmesi, buna baðlý olarak da, serum elektrolit yoðunluklarýnda dilüsyon, aþýrý sývý alýmý, akciðerde konjesyon ya da ödem geliþtirebilir. Dilüsyon riski, solüsyonlarýn elektrolit içeriði ile ters orantýlýdýr. Periferik ve pulmoner ödemle birlikte konjesyon durumlarýna yol açan solüt yüklenmesi ise, solüsyonlarýn elektrolit içeriði ile doðru orantýlýdýr. Uygulanacak amino asitler, hastanýn beslenme durumuna uygun konservatif dozlarda olmalýdýr. Birbiriyle geçimsiz olan ilaçlarýn ayný solüsyonda bulunmamasýna dikkat edilmelidir.

Uzun süreli parenteral beslenmelerde ya da hastanýn genel durumunu gerektirdiði durumlarda, sývý dengesi, elektrolit yoðunluðu asit-baz dengesindeki deðiþiklikleri saptamak için belirli aralýklarla klinik deðerlendirmeler ve laboratuvar tetkikleri yapýlmalýdýr.

Normal deðerlerden aþýrý sapmalar ek elektrolit suplemanlarýnýn kullanýlmasýný gerektirir. Böbrek yetmezliði hastalarýnda, birikmiþ ürenin vücutta yeniden utilize edilmesini saðlayabilmek için, bu hastalara, yeterli kaloriyle birlikte, minimal miktarlarda esansiyel amino asitler verilmeli, esansiyel olmayan azot alýmý ise ileri derecede kýsýtlanmalýdýr.

Metabolik yönden etkili, konsantre kalori kaynaðý olarak hipertonik dekstroz solüsyonlarýnýn kullanýlmasý uygundur.

Böbrek yetmezliði hastalarýnda sývý dengesi dikkatle izlenmeli ve özellikle kalp yetmezliðiyle birlikte bulunan durumlarda dolaþýmýn aþýrý yüklenmemesine dikkat edilmelidir.

Miyokart enfarktüslü hastalarda, daima amino asit solüsyonlarýyla birlikte dekstroz verilmelidir. Anoksik durumlarda, miyokart dokusu, serbest yað asitlerini utilize edemediðinden, enerji gereksinimini anaerobik olarak, glukojen ya da glukozdan saðlar.

Ýleri derecede hipertonik solüsyonlar, santral bir vene ve tercihen üst vena cava’ya yerleþtirilmiþ intravenöz bir kateterle verilmelidir.

Glukoz toleransý azalmýþ olan, diyabetik ya da prediyabetik hastalarla üremi hastalarýna, özellikle de bunlardan peritoneal diyaliz tedavisi görenlere, hipertonik dekstroz verilirken, özel bir dikkat gerekir. Bu hastalarda aðýr hiperglisemiyi önlemek için insülin uygulanmalýdýr.

Hastanýn utilize edebileceðinden daha hýzlý glukoz verilmesi hiperglisemi, koma ve ölüme yol açabilir. Karbonhidratsýz amino asit uygulanýmý kanda keton cisimlerinin artýþýna yol açabilir. Karbonhidrat verilerek ketoneminin düzeltilmesi mümkündür. Hipertonik dekstroz solüsyonu infüzyonunun ani kesilmesi rebound hipo-glisemiye yol açabilir.

NephrAmine solüsyonunda, ani ýsý deðiþiklikleri sýrasýnda, amino asitlerin geçici kristalizasyonu görülebilir. Þiþenin bir dakika kadar çalkalanmasýyla bu kristaller yeniden çözünür. Kristallerin çözünmediði solüsyonlar kullanýlmamalýdýr.

Solüsyona karýþtýrýlan ilave maddelerin bulunmasýna baðlý geçimsizliðin anlaþýlabilmesi için solüsyon bulanýklýk ve çökeltiler açýsýndan kontrol edilmelidir.

Yalnýzca berrak olan, þiþede çatlaklarý bulunmayan ve vakumu bozulmamýþ solüsyonlar kullanýlmalýdýr.

Gebelik Kategori C:NephrAmine Solüsyonu, gebe kadýnlarda kullanýlmamýþtýr. NephrAminesolüsyonu ile hayvan üreme çalýþmalarý yapýlmamýþtýr. 

Solüsyonu ancak kesin gerekli olduðunda ve baþka bir seçenek yoksa gebelere uygulanmalýdýr.

Santral venöz kateteri uygulanýmý, tekniðini ve kompikasyonlarýný bilen kiþiler tarafýnda yapýlmalýdýr.

Santral venöz beslenme, solüsyon hazýrlanmasý, uygulama ve hasta takibi iþlemleri dikkatle uygulandýðýnda önlenebilen ya da azaltýlabilen komplikasyonlara sahiptir.

Tüm bu iþlemler deneyimli kiþiler tarafýndan güncel týbbi bilgilere uygun olarak yapýlmalýdýr.

Bu tedavi yönteminin komplikasyonlarý, prospektüs bilgileri kapsamýnýn dýþýnda olmakla birlikte, aþaðýda güncel týp literatürlerinden derlenmiþ bir özet sunulmaktadýr.

Teknik: Santral venöz bir kateterin yerleþtirilmesi cerrahi bir iþlemdir. Santral vene çeþitli kateter yerleþtirme teknikleri ve komplikasyonlarý bilinmelidir. Kateter yerleþtirme tekniklerinin ayrýntýlarý týbbi literatürde bulunmaktadýr. Kateterin yeri, en iyi þekilde radyolojik kontrol ile saptanýr. Santral ven kateterlerinin yerleþtirilmesi tekniði ile ilgili komplikasyonlar arasýnda pnömotoraks, hemotoraks, hidrotoraks, arter ponksiyonu ve yýrtýlmasý, brakiyal pleksus zedelenmesi, kateterin yanlýþ yerleþtirilmesi, arteriyo-venöz fistül, flebit, tromboz, hava ve kateter embolisi bildirilmiþtir.

Septik: Santral venöz beslenme tedavisi sýrasýnda sepsis riski vardýr. Kontamine solüsyonlar ve infüzyon kateterleri enfeksiyon kaynaðý olabildiklerinden, solüsyonlarýn hazýrlanmasý, kateterlerin yerleþtirilmesi ve bakýmý aseptik koþullar altýnda yapýlmalýdýr.

Parenteral beslenme solüsyonlarý hazýrlandýktan sonra en kýsa sürede uygulanmalýdýr. Bekletmek gerekiyorsa, sadece çok kýsa bir süre için buzdolabýnda olmalýdýr. Tek bir þiþe ve set 24 saatten daha uzun bir süre takýlý kalmamalýdýr.

Santral venöz beslenme sýrasýnda geliþebilen sepsis tedavisi için týbbi literatür gözden geçirilmelidir. Tedavide özet olarak, uygulanan solüsyon ve setin yenileriyle deðiþtirilmesi, eski solüsyon ve setten bakteriyolojik kültür yapýlmasý önerilir. Sepsis devam eder ve baþka bir enfeksiyon kaynaðý saptanamazsa, venöz kateter çýkarýlmalý, ucundan kültür yapýlmalý, ateþ düþtükten sonra yenisi yerleþtirilmelidir.Spesifik olmayan, profilaktik antibiyotik tedavisi öðütlenmemektedir. Klinik deneyimlere göre, genellikle enfeksiyonunun primer kaynaðý olarak kateterler bulunmaktadýr.

Metabolik: Literatürde bildirilen metabolik komplikasyonlar þunlardýr;

Metabolik asidoz, hipofosfatemi, alkaloz, hiperglisemi ve glikozüri, ozmotik diürez ve dehidratasyon, yükselmiþ karaciðer enzimleri, hipo ve hipervitaminoz, elektrolit dengesizlikleri ve çocuklarda hiperamonyemi.

Bu komplikasyonlarý önlemek ya da en alt düzeye indirgeyebilmek için venöz beslenmenin özellikle ilk günlerinde sýk klinik ve laboratuvar deðerlendirmeleri yapýlmalýdýr.

Böbrek Yetmezliði Hastalarýnda Özel Olarak Dikkat Edilmesi Gereken Hususlar Böbrek yetmezliði hastalarýnda bulunan metabolik bozukluklar nedeniyle bu hastalarda laboratuvar kontrollerinin sýk yapýlmasý gerekir. Sýk rastlanan komplikasyonlardan olan hiperglisemi böbrek yetmezliðinde glikozüri olarak görülmez. Hastaya gerekli dekstroz ve insülini tayin edebilmek için, kan glukozuna sýk, bazen her 6 saatte bir bakýlmalýdýr. Baþarýlý bir tedavi sýrasýnda, serumdaki potasyum, fosfor ve magnezyum düzeyleri hýzla düþer. Gerektiðinde, bu iyonlardan eksilmiþ olanlarýný yerine koyulmalýdýr. Dijitalize hastalarda ya da kardiyak aritmi gösterenlerde, hipopotasemiden dikkatle kaçýnýlmalýdýr.

Pediyatrik Hastalarda Özel Olarak Dikkat Edilmesi Gereken Hususlar

Klinik deneylerin sýnýrlý olmasý nedeniyle, NephrAmine, pediyatrik hastalarda ve özellikle düþük doðum tartýlý çocuklarda büyük bir dikkatle uygulanmalýdýr.

Pediyatrik hastalar ve bunlardan özellikle aðýr beslenme bozukluðu gösterenler, sýk olarak, klinik ve laboratuvar kontrolleriyle izlenmeli, solüsyonun baþlangýçtaki günlük dozu düþük tutulmalý ve doz artýrýmý yavaþ yapýlmalýdýr.

Günde kilo baþýna 1 gram esansiyel amino asitten yukarý NephrAmine dozlarý kullanýlmamalýdýr.

Düþük doðum tartýlý ve sepsisli çocuklarda hipertonik dekstroz daha yüksek bir hiperglisemi riski taþýdýðýndan, bu çocuklarda kanda glukoz ölçümleri daha sýk yapýlmalýdýr.

NephrAmine’de arginin bulunmamasý, çocuklarda hiperamonyemi riskini artýrabilir.

Mannitol lityumun idrarla atýlan miktarýný arttýrdýðýndan, lityum tedavisi altýndaki hastalarda mannitol kullanýlacaðý zaman ilaca yanýtta azalma görülebilir.

Mannitol, elektrolit düzeyleri üzerinde oluþturduðu deðiþikliklere baðlý olarak laboratuar deðerlerini etkileyebilir. Kandaki inorganik fosfor düzeylerini belirlemek için yapýlan testleri etkileyebilir; düzeyler yüksek ya da düþük çýkabilir. Mannitol benzer þekilde kandaki etilen glikol düzeylerini belirlemek için yapýlan testleri de etkiler.

Böbrek yetmezliðinde nütrisyonel tedavinin amacý, böbreklerin metabolik ürünleri dýþarý atma kapasitesini fazla aþmadan, vücuttaki protein sentezini saðlamak için, yeterli miktarda amino asit ve kalori vermek esasýna dayanýr.

Esansiyel amino asitlerle günde 3 gram azot ve yeterli miktarda kalori verilmesiyle stabil durumdaki kronik üremili hastalarýn çoðunda azot dengesi saðlanabilir. Aðýr ya da akut üremili hastalarda diyaliz uygulananlarda, azot gereksinimi daha yüksek olmakla birlikte, bu tür hastalarda sývý alýmýnýn sýnýrlý olmasý gereði ve glukoz tahammülsüzlüðü nedeniyle ilave azot saðlanamaz.

Azot dengesi ve günlük vücut tartýsý gibi hastanýn bireysel amino asit gereksinimini tayin etmeye yarayan alýþýlmýþ yöntemlerin üremik hastada uygulanýmý ve yorumlanmasý güçtür. Bu nedenle, dozajýn saptanmasýnda, hastanýn tolere edebileceði sývý, dekstroz ve azot miktarlarýyla tedaviye verdiði metabolik ve klinik cevap yol gösterici nitelik kazanýr.

Esansiyel amino asit infüzyonlarýyla, çoðu hastada, kanda üre azotunun artýþ hýzý azalýr.

Diyetle fazla protein alýmý ya da protein katabolizmasýnýn artýþý bu cevabý deðiþtirebilir.

Yetiþkinlerde doz: Genel olarak günde 250-500 ml NephrAmine Solüsyonu verilir. Bu miktar NephrAmine, hastaya 13.4-26.8 gram esansiyel amino asit içinde 1.6-3.2 gram azot saðlar.

Hastaya ayrýca yeterli miktarda kalori verilmelidir. Örneðin, 250 ml Nephr-Amine solüsyonu, 500 ml % 70’lik dekstroz solüsyonu ile karýþtýrýldýðýnda % 1.8 NephrAmine ve % 47 dekstroz içeren bir çözelti elde edilir. Bu karýþýmda, Kalori: azot oraný 744:1’dir.

Çocuklarda doz: Baþlangýçta, günlük toplam doz düþük olmalý ve yavaþça artýrýlmalýdýr. NephrAmine’in maksimum dozu günde kilo baþýna 1 gram esansiyel amino asitten fazla olmamalýdýr.

Bazý hastalara ilave elektrolit verilmesi gerekebilir. Seyretilmemiþ Nephr-Amine solüsyonunun litresinde 5 mEq sodyum vardýr.

Parenteral beslenmenin uzadýðý durumlarda (5 günden uzun) esansiyel yað asidi eksikliði oluþmamasý için amino asit solüsyonlarý ile yað emülsiyonlarýnýn beraberce kullanýmý da düþünülmelidir. Yað içermeyen total parenteral beslenmenin uzamasý durumunda, olasý bir esansiyel yað asidi eksikliðini erkenden farkedebilmek için serum lipid düzeyleri yakýndan izlenmelidir.

NephrAmine tedavisi sýrasýnda, hastalarýn serumunda yükselmiþ olan potasyum, fosfat ve magnezyum düzeyleri düþer. Yükselmiþ elektrolit düzeylerinin düþmesi bir çok hastada ve özellikle akut böbrek yetmezliðinde yararlý olmasýna raðmen bazý durumlarda tedaviyle elektrolitlerin aþýrý azalmasý görülebilir. Özellikle kalp aritmisi ve dijital toksisitesi gösteren hastalarda bu azalmýþ kan elektrolitlerinin yerine konmasý gerekebilir. Anüri ve oligüri dönemlerinde, elektrolitlerinin serum deðerleri normalin alt sýnýrýnda olsa bile, hastalara elektrolit verilirken dikkatli olmalýdýr.

Solüsyona katýlan elektrolitlerin geçimsizliði gözönünde tutulmalý, birbiriyle geçimsiz olduklarý bilinen kalsiyum ve fosfat yýðýnlarýnýn solüsyonda çökmemesi için bu iyonlar ayrý þiþelere katýlmalýdýr. Hiperkloremik ve diðer metabolik asidozlarda, bikarbonat prekürsörü olarak, sodyum ve potasyum asetat prekürsörleri katýlmalýdýr. Hastanýn günlük elektrolit alýmý hesaplanýrken, NephrAmine solüsyonunun elektrolit içeriði dikkate alýnmalýdýr.

Magnezyum ve fosfat dahil, serum elektrolitleri sýk sýk kontrol edilmelidir.

Amino asitlerle dekstrozun hipertonik karýþýmlarý, ucu vena cava superior’de bulunan bir santral ven kateteri aracýlýðýyla güvenilir bir biçimde, devamlý infüzyon þeklinde verilebilir. Baþlangýçta infüzyon hýzý yavaþ, genellikle saatte 20-30 ml dolayýnda olmalýdýr. Her 24 saatte bir, veriliþ hýzýnda saatte 10 ml’lik artýþlar yapýlýr ve maksimum saatte 60-100 ml’lik doza çýkýlýr.

Uygulanan doz, günlük planlanan miktarýn gerisinde kaldýðýnda, buna yetiþmeye çalýþýlmamalýdýr. Uygulama hýzý, hastanýn azot, sývý ve glukoz toleransýna göre düzenlenir.

Üremik hastalar ve özellikle diyaliz tedavisinde bulunanlar, sýklýkla glukozu tolere edemediklerinden, hiperglisemiyi önlemek için bunlara dýþarýdan ayrýca insülin verilmesi gerekebilir. Kanda glukoz düzeyleri sýk kontrol edilmelidir. Hipertonik dekstrozun ani kesilmesinden sonra meydana gelebilecek rebound hipoglisemiyi önlemek için % 5 dekstrozlu bir solüsyonla tedaviye devam edilmelidir.

Parenteral yoldan kullanýlacak ilaçlar, uygulanmadan önce içlerinde yabancý cisim bulunmasý ya da renk deðiþimi açýlarýndan incelenmelidir.

Parenteral sývý tedavisi sýrasýnda hastada aþýrý sývý ya da solüt yüklenmesi olursa, hastanýn durumu yeniden deðerlendirilerek uygun tedavi yapýlmalýdýr.

Bütün ilaçlarý çocuklarýn ulaþamayacaðý yerlerde saklayýnýz.

25°C’nin altýndaki oda sýcaklýðýnda orijinal ambalajý içinde saklayýnýz.