merhabalar, nasıl yazsam bilemiyorum, psikologa gitmeden önce size bir danısmak istedim
erkek arkadasımla aynı bölümdeydik gecen yıl mezun oldu, 3 yıldır beraberiz. mezun olana kadar sürekli yanyanaydık, 7 aydır da uzakta... kpss’ye hazırlanıyor şimdi...yoklugunu hiç kabullenemedim, maddi imkanlar dolayısıyla sürekli görüşemiyoruz şimdi de.. gecen ay geldi 3 hafta kadar kaldı, en son gittiğinden beri sürekli kalbim sıkısıyor, hiçbirşey ypmk istemiyorum, nefes lmkt zorluk cekiyorum, geceleri uyuymıyorum, dogru düzgün hiçbişey yemiyorum... son senem bu yıl okulumun bitmesi lazım ama derslere gidemiyorum, bi türlü kafamı toparlayamıyorum, nunla beraber yaptıgımız herseyden, gittigimiz heryerden kacıyorum... öyle sacma sapan bi alısamama tribi degil bu gercekten fiziksel olarak cok fazla etkileniyorum bu durumdan, hem ayrı kalmaya dayanamıyorm, hem vücudum iflas edecek artık yemeden, uyumadan... finallerim felaketti zaten, bi türlü kafamı toparlayıp calısamadım hiç bi derse... gelecege dair o kadar güzel hayallerim varken simdi nereredeyse hepsinden vazgetim diyebilirim, öyle umutsuzum ki, sanki bunda sonra basıma hiç güzel bişey gelmeyecekmiş gibi hissediyorum... hayatımı nasıl düzene sokabilirim tekrar? nasıl alısabilirim, nasıl kabullenebilirim artık yanımda olmadıgını? özellikle ailem cok tedirgin, maddi olanagı biz saglarız böyle devam etmez gelsin yanına falan demeye basladı benim tutucu oldugunu düşündüğüm ebeveynlerim.. erkek arkadasımsa sürekli bi gün hep beraer olacagımızı biraz sabretmemiz gerektiğini söylüyor, onu da üzmek istemiyorum ama yapamıyorum ben, sabredemiyorum... her sabah uyandıgımda bi yarım saatlik aglama rutinim oldu son bir aydır, burda olmadıgı için her güne sinirli ve üzün baslıyorum...7 kilo verdim sadece bir ayda ve ben bundan hiç hosnut degilim, hiç böyle bi insan olmamıstım...o yanımdayken hersey cok güzel, ama o yokken dünyanın en karamsar, en mutsuz insanına dönüşüyorum bi anda... ne yapmam gerekiyor benim :’( cok fazla yazdım üzgünüm... :$ |
