Kronik hepatit B hastalarında lamivudin tedavisi sonlandırma

Uygulanabilen yerlerde üç ayda bir HBV DNA  antiviral cevap olup olmadığını görmek için ve breakthrough enfeksiyon (baskılanmış durumdaki briç enfeksiyonunun bazı direnç geliştiren virüsler nedeniyle yeniden alevlenmesi durumu) için yapılmalıdır. 12. Ayda serokonversiyonu görmek için HBe antijeni ve anti HBe bakılmalıdır. 

Lamvudinden kullanan hastalarda serokonversiyondan sonra ilaç bırakıldığında relaps oranı yüksektir. Serokonversyondan sonra 6 ila 12. Ay daha tedaviyi uzatma daha kalıcı bir cevap alma açısından tavsiye edilir. Ancak daha uzun süreli bir kılıcı cevabı almak için ne kadar süre ile serokonversiyon sonrasında tedaviye devam edilmelidir bu belli değildir. 

178 hastalık bir çalışmada HBe antijeni kaybından ve hbv DNA düzeyi tespit edilemeyecek düzeye indikten sonra ilaç kesilerek hastalar takip edilmiştir. Vakaların %16 sında ilk yıl içerisinde %30 unda ise beş yıl içerisinde tekrar HBV DNA pozitif olmuştur. Hastaların yaşının < 40 ın altında olması ve serokonversiyondan  sonra 12. Ay daha tedavi anmış olmaları kalıcı cevapta daha etken olmuştur. Bu çalışmada HBe antijeni serokonversiyonundan sonra 12 ay daha tedavi alan vakalarda kümülatif olarak beş yıl sonunda viral relaps geçiren geliştiren vakaların sayısı %9 dur. 

Bazı otörler tedavinin sürekli olması gerektiğini düşünmektedir. Bazı çalışmalarda şu gösterilmiştir. Serokon versiyondan sonra ne kadar uzun süreyle lamivudin vermeye devam ederseniz, o kadar çok hbv DNA seviyesi tespit edilemeyecek düzeyde kalır, o kadar az Alt yükselmesi episodları yaşanır ve o kadar düşük oranda direnç gelişir. Bununla birlikte lamivudinin uzun süreli kullanımında giderek artan direnç gelişimi gerçeğini göz önüne aldığımızda ise  direnç geliştirmeye daha fazla dirençli diğer ilaçlarla bunu düşünmek daha makul olabilir.

Şuan ki verilere göre serokonversiyondan sonra ve HBV DNA tespit edilemeyecek düzeye inmiş vakalarda 12 ayda tedavi edildikten sonra ilacın kesilmesi düşünülebilir. Ancak bu vakalar herhangi bir relaps olduğunda tekrar tedavi başlanması açısından yakın takip edilmelidir.

Bir yıl içerisinde erokonversiyonda göstermeyen vakalarda ileri ki yıllarda serokonversiyon olabileceği düşünerek tedaviye devam edilmelidir. Bu vakalarda direnç gelişimine yüksek genetik bariyere sahip olan nucleos/tide ilaçlara geçilmesi uygun olur. Lamivudine kullanan vakalarda tenofovire geçilmesi, entecavir e nazaran daha uygundur. Tenofovir bulunmayan ülkelerde ise adefovir iyi bir seçenektir.

Bu hastalarda neye göre tedavi sonlandıracak net değildir. Ancak uygulama şu şekildedir. HBs Ag negatif oluncaya kadar tedavi sürdürülür. Bu hastalarda hbv DNA negatifleşlikten sonra bile ilaç bırakıldığında relaps sık olarak görülür. Ancak öte yandan tedavi uzadıkça da dirençli vaka görülme  riski artmaktadır. Bu nedenle başlangıçtan itibaren direnç gelişme oranı düşük olan antiviral ajanların seçilmesi daha uygun olur.